Beste lezer in spe,

Stel het u voor: een duister portiek in een louche Haagse buurt. ‘De vieze Man’, gekleed in shabby regenjas, de haren glad op de schedel geplakt, loert gespannen om het hoekje, eerst links, dan rechts en verkneukelt zich handenwrijvend. Telkens wanneer een argeloze passant zijn uitvalsbasis nadert schiet hij, de lippen nat gehouden door een gymnastische tong, te voorschijn, en slaat met een fluks gebaar zijn rechter jaspand open, waardoor de overrompelde wandelaar een blik gegund wordt op de met boekjes en bevingerde plaatjes behangen voering van ’s mans gabardine. “Ehh, boekie kooppe, boekie kooppe?” raspt zijn keelstem en zijn tong maakt na-ijlende bewegingen, die boekdelen spreken. Menig potentieel koper werpt een ongeïnteresseerde blik op de geboden koopwaar, trekt een wenkbrauw op en vervolgt zijn weg, een ander vloekt binnensmonds. Een enkele dame spoedt zich ontsteld en schichtig omziend weg van de plaats des onheils.

Klik op de afbeelding voor een vergroting

Nu ik moeite doe u mijn ‘boekie’ aan te smeren voel ik mij enigszins verwant met van Kootens typetje. Niet dat mijn werkje ook maar in de verste verte met de Haagse pulp is te vergelijken, o nee, ik zou willen zeggen: “Het is een goed boekje, Roelof! Pak tak!” Nee, ziet u, het is meer dat ik niet gewoon ben mij met platte koophandel onledig te houden, het druist als het ware tegen mijn teerbesnaard gemoed in, als u begrijpt wat ik bedoel. Toch hoop ik dat u net zo gretig zult toehappen als Roelof, de rappe reu uit het spotje van Postbus 51. Tenslotte hoeft u er niet zo hoog voor te springen als hij destijds deed.   verder